Cerkiew filialna pw. Zaśnięcia Matki Boskiej

Cerkiew wzmiankowana już w r. 1526. Ostatnia wzniesiona w r. 1826, odnowiona w r. 1936. Po r. 951 opuszczona, rozebrana w l. 1955-56 przez pracowników PGR. Drewniana, trójdzielna z niższym i węższym sanktuarium zamkniętym trójbocznie, nakryta dachami dwuspadowymi (wspólnym nad nawą i babińcem), pobitymi gontem. Ściany szalowane pionowo deskami. Nad babińcem niska prostopadłościenna wieża, nakryta dachem brogowym.

Bilbiografia

• Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, oprac. i red. K. Zieliński, Rzeszów 2015 s. 392
• Kryciński S., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków 2005 (wyd. III, poprawione) s. 223-224.