Budynek zwany "Skarbczykiem"

Majątek w Worończy w 2. poł. w XVII należał do Stefana Kurcza, wojewody brzeskiego, w w. XVIII Niesiołowskich, w w. XIX Kobylińskich, od około r. 1844 Mierzejewskich, a od ślubu Izabeli Mierzejewskiej z Aleksandrem Lubańskim do r. 1939 Lubańskich. Wzniesiony w w. XIX za lewą oficyną budynek prawdopodobnie wciąż jest użytkowany. W nieznanym czasie rozebrano znajdującą się pierwotnie na osi budynku czworoboczną wieżę zwieńczoną gzymsem i nakrytą dachem czterospadowym. Murowany, parterowy, na planie prostokąta, nakryty dachem dwuspadowym. Na osi trzynastoosiowej fasady ganek mieszczący wejście, nakryty dachem dwuspadowym. Przy obu elewacjach bocznych znajdują się niewielkie współczesne dobudówki, węższe niż szerokość starszej części budynku, nakryte dachami pulpitowymi. Dłuższa elewacja jest dziewięcioosiowa. Między oknami fasady i dłuższej elewacji znajdują się pionowe pasy boni opinające także naroża starszej części budynku.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 401-408
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 13, Warszawa 1893 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIII) s. 948