Budynek dworski

Majątek pierwotnie w składzie dóbr Widze. W 1 poł. XVII w. własność łowczego litewskiego Jana Naruszewicza, po 1661 wniesione w wianie Augustynowi Wawrzeckiemu. W rękach rodziny Wawrzeckich do poł. XIX w., kiedy to przeszły w posiadanie rodziny Mineyków. W l. 60. XIX w. w majątku założone uzdrowisko zw. Łazienkami, wykorzystujące siarczkowe źródła mineralne. W końcu XVIII w. wzniesiony przez Stanisława Jakuba Wawrzeckiego drewniany dwór, przebudowany ok. 1900 r., za czasów Władysława Mineyki. Po II wojnie światowej majątek przekształcony w kołchoz. Zabudowania gospodarcze usytuowane na wsch. od dworu, przy osobnym dziedzińcu. Wśród nich zachowany budynek dworski zwany piekarnią, wzniesiony zapewne w końcu XVIII w., przez niektórych uważany za pierwotną rezydencję właścicieli. Klasycystyczny, murowany, tynkowany, założony planie prostokąta, kryty dachem czterospadowym. Od frontu jednokondygnacyjny, od tyłu dwukondygnacyjny, wsparty na narożu szkarpą. Elewacje dekorowane płaskimi wnękami i boniowanymi pasami, pierwotnie poprzedzone wydatnymi kolumnowymi portykami (portyki rozebrane po 1945 r.).

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 68-69
• Rąkowski G., Wśród jezior i mszarów Wileńszczyzny, Warszawa 2000