Brama bazyliańska przy klasztorze i cerkwi bazylianów

Brama bazyliańska wzniesiona po r. 1761 wg proj. Jana Krzysztofa Glaubitza przy klasztorze i cerkwi bazylianów, uszkodzonym przez pożary w l. 1748 i 1760. Pierwotnie zapewne z kaplicą na piętrze od frontu. W r. 1823 i po 1989 odnowiona. Brama murowana, tynkowana, od ul. Ostrobramskiej o szer. 10,8 m, wys. 17,5 m, dwukondygnacyjna ze zwieńczeniem. Przejazd o kulisowo usytuowanych arkadach wykrojonych łukami wklęsło-wypukłymi, ujęty parami zwielokrotnionych korynckich pilastrów podtrzymujących faliście wygięte belkowanie. W części środkowej górnej kondygnacji balkon z kutą żeliwną balustradą z motywem rokokowej kratki; w niszy płaskorzeźbione Oko Opatrzności. Zwieńczenie z płaskorzeźbionym przedstawieniem Trójcy Świętej, umieszczone między parą przerwanych gzymsów i waz ustawionych na wolutowych spływach. Nad całością żeliwny krzyż z promienista glorią. Elewacja płd. gładka, z wejściem do pomieszczenia bramnego i prostokątnym oknem nad przejazdem. Przejazd ze sklepieniami krzyżowymi.

Artyści i rzemieślnicy

• Glaubitz Jan Krzysztof (ok. 1700-1767), architekt

Bilbiografia

• Wileńska architektura sakralna doby baroku. Dewastacja i restauracja, pod red. Andrei Langera, Dietmara Poppa, Marburg 2005 s. 140-146
• Jamski P., Wilno, Kraków b.d.
• Drema Vladas, Vilniaus Bažnyčios, Vilnius 2007 s. 1010-1033