Baszta Prochowa

Położona na dawnych Wałach Gubernatorskich (obecnie ul. Podwalna 4) baszta jest jedyną zachowaną pozostałością fortyfikacji miejskich. Datowana zwykle na l. 1554-56, stanowiła część nowych obwarowań Lwowa wznoszonych od r. 1522 według wzorów włoskich. Służyła jako magazyn prochu, a w czasach pokoju także jako spichlerz. W l. 1772-1895 należała do rządu austriackiego i wykorzystywana była m.in. jako magazyn mundurów. W r. 1895 została odkupiona przez miasto. W l. 1953-59 restaurowana i zaadaptowana na siedzibę państwowej ukraińskiej organizacji architektów („Dom Architekta”). Wzniesiona z kamienia na rzucie litery U, z prostokątnym ryzalitem od frontu, jest wewnątrz trzykondygnacyjna. Ściany, o grubości ok. 3 m, miały pierwotnie trzy rzędy strzelnic i zwieńczone były machikułami (rozebranymi w w. XIX); obecnie na elewacjach widoczne są niewielkie, nieregularnie rozmieszczone okna i zrekonstruowane strzelnice.

Bilbiografia

• Jaworski F., Baszta Prochowa i archiwum miejskie, Lwów 1905
• Tomkiewicz W., Dzieje obwarowań miejskich Lwowa, „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki”, t. 16, 1971, z. 2-3, s. 93-138 s. 106-108
• Аpхітектура Львова. Час і стилі XIII-XXI cт., red. Ю.O. Бірюльов, Львiв 2008 s. 86-87