Baszta obronna

W k. XVI w. miejscowość w składzie dóbr Surwiliszki, należących do Wojciecha Szorca, który w pocz. XVII w. wzniósł tu murowany dwór obronny. Po śmierci Szorca w 1617 r. dwór z folwarkiem Norwiliszki ofiarowany przez Dorotę z Zenowiczów Szorc wileńskim franciszkanom. W 1622 r. w przystosowanym do potrzeb zakonników budynku założony klasztor, obok wzniesiony drewniany kościół. Baszta obronna w pn.-wsch. części dawnego dworu, po założeniu klasztoru i wzniesieniu kościoła pełniąca funkcję dzwonnicy. Murowana, tynkowana, na palne kwadratu, trójkondygnacyjna, kryta dachem namiotowym. Od zach. i wsch. do dolnej kondygnacji dostawione murowane parterowe dobudówki kryte dachami pulpitowymi.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 148