Ricaud de Tirregaille Pierre (ok. 1726-1776), architekt i inżynier wojskowy
Francuz działający w Hiszpanii, Polsce i Prusach, inżynier wojskowy i wodny, architekt, projektant ogrodów oraz rysownik. W r. 1752 przybył do Polski wówczas patent porucznika w regimencie pieszym hetmana Jana Klemensa Branickiego, który jednocześnie zaangażował go na swoim dworze. Na służbie Branickiego pozostawał do r. 1758, zajmując się głównie zakładaniem i utrzymywaniem instalacji wodnych w ogrodach białostockich. Prawdopodobnie wzniósł również nową rezydencję Michała Fryderyka Czartoryskiego i Eleonory z Waldsteinów w Wołczynie, na miejscu dawnego pałacu Poniatowskich, projektu Johanna Sigmunda Deybla. Od r. 1757 pracował dla Franciszka Salezego Potockiego, któremu zaprojektował i wybudował okazałą rezydencję z ogrodem w Krystynopolu oraz niewielki pałacyk w Perespie. W tym samym czasie wzniósł kilka budowli we Lwowie: pałac łowczego nadwornego koronnego Antoniego Bielskiego, młyn deptakowy dla bernardynów, a być może również – jak sugerował Zbigniew Hornung – pałac metropolity unickiego Leona Szeptyckiego. W r. 1758 podpisał kontrakt na projekt i budowy siedziby podczaszego koronnego Feliksa Czackiego we Lwowie. Przeprowadził ocenę budowy lwowskiej katedry Św. Jura, projektowanej i wznoszonej przez Barnarda Meretyna. Zaopiniowany negatywnie kosztorys sprowokowa konflikt i proces sądowy, który Meretyn wytoczy Ricaud. Zapewne w tym samym czasie w pobliskim Krakowcu architekt wzniósł pałac dla wojewody bełskiego Ignacego Cetnera, a być może był również autorem tamtejszego ogrodu.