Kulczycki Franciszek Ksawery (1738-1780), architekt
Architekt lwowski. W r. 1765 jeszcze jako budowniczy cechowy, prowadził „roboty około facjaty kościoła Św. Antoniego” we Lwowie, a w r. 1767 wraz z Józefem Dublanowskim (Dublowskim) otaksował kamienicę nr 198 przy ul. Ruskiej, którą następnie zakupił. Przez Piotra Krasnego i Andrzeja Betleja został uznany za autora projektu fasady furty przy skrzydle pn.-zach. klasztoru Karmelitanek Trzewiczkowych we Lwowie, ukończonej w latach 1766-1767. Zaprojektował kamienicę Felicjana Korytowskiego we Lwowie, wznoszoną od r. 1767. Ok. r. 1770 wykonał projekt monasteru i cerkwi Św. Onufrego we Lwowie. Wg jego projektu od r. 1773 realizowano prace remontowe w kościele i klasztorze Bernardynów w Gwoźdźcu, ukończone odpowiednio w r. 1775 i 1778. Prawdopodobnie był autorem projektu kościoła w Gołogórach, wznoszonego w latach 1774-ok. 1790. W r. 1776 prowadził budowę kolegium Pijarów we Lwowie ufundowanego przez bpa sufragana Samuela Głowińskiego. W r. 1777 w imieniu magistratu wizytował kamienicę kapitulną zamieszkałą przez bpa lwowskiego Samuela Głowińskiego. W r. 1777 (lub wcześniej) rozpoczął budowę kościoła Karmelitów Bosych (później Misjonarzy) w Milatynie Nowym, ale w r. 1778 porzucił „fabrykę”, nie udostępniając projektu fasady, o co został 17 VIII 1778 pozwany przed sąd magdeburski we Lwowie przez przeora milatyńskiego, który załączył opinię o stanie kościoła sporządzoną w czerwcu r. 1778 przez architekta lwowskiego Piotra Millera, majstra murarskiego Pawła Szyndrowicza i murarzy: Walentego Gomalskiego, Karola Wilmana i Józefa Snycerza; fasada kościoła nie została najpewniej wykonana wg pierwotnego projektu Kulczyckiego, być może jedynie przy częściowym wykorzystaniu abrysów jego autorstwa; nieukończoną świątynię poświęcono 5 VIII 1790. Część badaczy, błędnie datując kościół w Zborowie, niesłusznie uznała go za autora jego projektu; w rzeczywistości budowla powstała w latach 1748-1755, a udokumentowane w r. 1780 kilkakrotne wyjazdy Kulczyckiego do Zborowa były związane z bliżej nieokreślonymi pracami uzupełniającymi, nie wpływającymi bez pośrednio na kształt świątyni.