Kłos Juliusz (1851-1933), architekt
Inżynier i architekt. W l. 1899-1901 studiował na wydziale inżynieryjno-budowlanym Politechniki Warszawskiej, od 1901 do 1908 – na wydziale architektury politechniki w Wiedniu. W 1912 wrócił do kraju i w Warszawie założył biuro architektoniczne. Od 1912 członek wydziału konserwatorskiego Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. W latach 1916–1920 wykładał na wydziale architektury Politechniki Warszawskiej. Od 1918 pracował w Ministerstwie WRiOP, następnie w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Położył wielkie zasługi w dziedzinie inwentaryzacji i konserwacji zabytków architektury Wilna. W 1923 wydał przewodnik po Wilnie, którego II wydanie ukazało się w 1929. Autor wielu budowli, min. rozbudowy kościoła w Czeczelniku (1913); projektu dworu B. Wojciechowskiego w Kamionie (1917–1918 ); kościoła w Mieżanach (1923-1928); projektów kolonii urzędniczych w Brasławiu i Duniłowiczach (1924–1926 ). Zaprojektował dekorację marmurową sali zamku w Ołyce, a także liczne dowy i pałacu, m.in. Zdzisława Lubomirskiego, H. Bnińskiego w Wacławowie, a także budynki użyteczności publicznej ( koszary saperów w Wilnie, koszary 4 pułku ułanów w Berezweczu). Brał udział w licznych pracach konserwatorskich, m.in kościoła parafialnego w Michaliszkach czy kaplicy św. Kazimierza w Wilnie.