Filippi Parys (1836-1874), rzeźbiarz
Rzeźbiarz lwowski. Syn rzeźbiarza i sztukatora Paolo Filippiego, którego sprowadził z Włoch Franciszek Maria Lanci. Kształcił się najpierw u ojca, a następnie w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie oraz w Monachium. Karierę artystyczną rozpoczął w Krakowie. W r. 1866 przeniósł się na stałe do Lwowa gdzie otworzył pracownię koło kościoła dominikanów. W r. 1867 otworzył prywatną szkołę rzeźby przy swojej pracowni. Był nauczycielem wielu lwowskich rzeźbiarzy, tj.: Tadeusz Barącz, Tadeusz Błotnicki, Stanisław Sieniawski, Antoni Madeyski, Antoni Kurzawa, Kazimierz Ostrowski, Wanda Młodnicka. Pracował przy odnawianiu kolegiaty w Żółkwi, gdzie wykonał ambonę (1861-1866) oraz epitafium Jakuba i Konstantego Sobieskich oraz Karoliny z Sobieskich de Bouillon (1862), gruntownie odnowił 2 nagrobki rodziny Żółkiewskich (1861-1868), kierował odnowieniem nagrobków Jakuba Sobieskiego i Stanisława Daniłowicza w prezbiterium (ze zmianą dwóch atrybutów w drugim z nich). W latach 1867-1870, we współpracy z rzeźbiarzami: Piotrem Kozakiewiczem i Stanisławem Sieniawskim, odnawiał nagrobki, przechowywane w podziemiach kościoła Bożego Ciała we Lwowie, które po odnowieniu umieszczono we wnętrzu tej świątyni. W latach 1867-1869 wykonał nagrobek gen. Józefa Dwernickiego do kościoła Św. Michała Archanioła Karmelitów we Lwowie (po zniszczeniu przez zakon studytów, który przejął kościół Św. Michała Archanioła i rekonstrukcji, w r. 2000 nagrobek umieszczono kaplicy Św. Józefa w katedrze łacińskiej). Wykonał popiersie Stanisława Piłata w epitafium umieszczonym w r. 1868 w kościele Bernardynów we Lwowie. W r. 1872, wraz z Edmundem Jaskólskim, Julianem Markowskim i Leonardem Marconim, pod nadzorem konserwatora Mieczysława Potockiego, zrekonstruował ołtarz Jana Białego z r. 1592 z fragmentów odnalezionych w podziemiach katedry łacińskiej we Lwowie; retabulum zostało ustawione w odnowionej kaplicy Św. Józefa w tejże katedrze.