Borowski Jan (1890-1966)
Jan Borowski (ur. 25.02.1890 w Petersburgu, zm. 25.10.1966) architekt, konserwator zabytków na Wileńszczyźnie, malarz i rysownik, pierwszy wojewódzki konserwator w Gdańsku (do 1951 roku), wykładowca w katedrze Historii Architektury i Budownictwa Uniwersytetu Wileńskiego. Syn Grzegorza Borowskiego, inżyniera budowy okrętów, pochodzącego z Rudnik w powiecie głębockim na Witebszczyźnie, oraz Jadwigi z Szymanowskich. W r. 1917 ukończył studia w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, w Dziale Architektury i podjął pracę w zakładach amunicyjnych w Mikołajowie w guberni chersońskiej i szybko objął tam kierownictwo biura architektonicznego. W r. 1920 zamieszkał w Starachowicach, następnie pracował przez krótki czas Warszawie, w r. 1925 wyjechał do Wilna i został zatrudniony w katedrze Historii Architektury i Budownictwa Uniwersytetu Wileńskiego. W r. 1945 przyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął pracę jako konserwator w Państwowej Pracowni Konserwacji Zabytków Architektury, następnie wyjechał do Wrocławia, gdzie dokonał oceny zniszczeń zabytkowych budowli na terenie Starego Miasta. jesienią 1945 dokonał lustracji 25 kościołów, ratusza oraz 34 domów przy Rynku i przyległych ulicach, miesiąc później przeniósł się do Gdańska. Zmarł w r. 1966, został pochowany na Cmentarzu Oliwskim w Gdańsku (kwatera 8-9-9). Wraz z enigmatycznym A. Borowskim zbudował magazyn surówki we własnych dobrach w Łukawcu na Białorusi.